Op Nederlands bodem...

Vier uur moest ik opstaan en je weet vast wel hoe dat gaat: als je heel vroeg moet opstaan de volgende ochtend kun je meestal niet zo goed slapen die avond. Zo verging het mij dus ook. Ach snel aankleden, boel pakken, uitchecken en met de lift naar beneden...dacht ik. Het eerste deel ging goed, maar toen ik met de lift naar beneden wilde bleek dat die ’s nachts niet werken. DUSSS met de koffer en rugzak 13 verdiepingen naar beneden lopen... eerst was ik de koffer nog aan het tillen, maar later heb ik hem fijn horizontaal gehouden en trede voor trede naar beneden getrokken (waarbij ik ook zo’n beetje iedereen in het gebouw wakker heb gemaakt,oeps, nou ja dan moeten ze de liften maar niet uitschakelen ’s nachts). Snel op naar de bus en het vliegveld. Inchecken etc ging allemaal prima, alleen was ik even vergeten mijn octopus kaart in te leveren bij het metro station. Dus als iemand nog naar Hong Kong gaat binnenkort: ik heb nog een openbaar vervoer kaart voor je...
In het vliegtuig zat ik naast een mooie Kiwi, dus 13 uur om van het uitzicht te genieten ;) Wederom heerlijk wat films gekeken, wat cd’s geluisterd etc; lang leve het entertainment systeem van Qantas aangezien ik toch nooit kan slapen in een vliegtuig.
In London had ik 3 uur om van de aankomsthal naar vertrekhal te komen en je denkt: ach zeeën van tijd. Nou nee dus. Lang leve de veiligheidsmaatregelen... ik kom uit een vliegtuig, waarvoor ik al gescreend ben, ga in jullie airportbus, ga ik de vertrekhal en heb dus geen tijd om mijn bom ook maar ergens op te pikken of te maken. Dus verwacht je dat je na een snelle check zo kunt inchecken en naar de gate kan lopen. DOM DOM DOM. Natuurlijk niet. Je gaat eerst in een rij staan met zo’n 150 wachtenden voor je. Dan denk je nog, ach dat maakt niet uit, tijd zat en veiligheid is ook belangrijk etc etc. Hahahahahaha. Dit is slechts de rij om in de rij te mogen staan voor de safety check... Jullie zullen nu wel denken ‘huh, wat??’ Ja, het is de rij om in de andere rij te mogen staan... wat betekent dat er zoveel mensen al in de eerste rij voor de safety check staan, dat er een aparte rij moet worden gecreëerd voor je in die rij kunt... oftewel er zijn niet zo’n 150 wachtenden voor je, maar ongeveer 750... hmmm. En ik was nog niet ingecheckt voor mijn volgende vlucht, aangezien die met een andere maatschappij naar Amsterdam zou vliegen. Optimistisch denk je dan nog dat je dik twee uur hebt, dus geen paniek. Tegen de tijd dat je nog 35 minuten hebt voor je vlucht vertrekt, en je dus nog 5 minuten hebt om in te checken en nog 20 wachtenden voor je, begin je hem een beetje te knijpen. Je verwacht ook dat de mensen van de beveiliging lekker doorwerken met zo’n lange rij wachtenden. Dom dom dom wederom. Tuurlijk niet, hoe denk je dat zo’n lange rij ontstaat he ;) Uiteindelijk op sokken en met al mijn zooi naar de incheckbalie gerend (je moet ook alles uitdoen voor je safetycheck, schoenen, trui etc en dan wordt je nog gefouilleerd NADAT je door het poortje bent gelopen). Gelukkig was ik nog net op tijd om in te checken, aangezien het vliegtuig wat vertraging had. Joepie, gelukkig zijn er nog vertragingen (deze was deels ontstaan doordat mensen te laat door de beveiliging kwamen, goh verassend. Uiteindelijk konden 3 mensen niet mee, die stonden nog in de rij...) Bij de gate aangekomen dachten ze dat ik nog niet genoeg gecontroleerd was en dus mocht ik deze keer alles uit mijn handbagage halen en werd ik wederom volledig gefouilleerd. GRRRRRR . Ach de reis verliep voorspoedig en na mijn koffertje te hebben verzameld liep ik richting aankomsthal waar ik mijn moeder en Minne verwachtte. Wat een verassing dat Stephan, Elsemarie en Marieke daar ook stonden!!!!! Even bijkletsen onder het genot van een bakkie koffie, waarna zij weer richting Grun/Bunnik vertrokken (met vertraging, heel erg bedankt, het was super dat jullie er waren!!) en wij richting Fryslan waar mijn vader, broer en Marjan wachtten. Goed om iedereen weer in goede gezondheid te zien.
De rest van de week stond in het teken van dingen regelen: inschrijving in de gemeente (waar ik 10 pagina’s moest invullen omdat ik immigreerde en mijn moeder een formulier moest ondertekenen dat het ok was dat ik me bij hun op het adres inschreef), de belastingdienst, mijn telefoon etc etc. Gelukkig was er ook nog tijd om bij te kletsen met vrienden! Zaterdag overdag naar Gerda en Gerrit geweest om hun nieuwe huis eindelijk te bekijken (ze wonen er al bijna een jaar) en ’s avonds naar Gerrit en Susanne, die nu een prachtig huis hebben in Gauw. Zondag lekker uitgeslapen en vandaag maar eens op zoek naar een baan...