Melbourne naar Adelaide via The Great Ocean Road

Wederom een tour achter de rug en wat voor 1! Super groep en vooral een super toerleidster, Jenny. Wat hebben we gelachen, foute grapjes gemaakt en meegezongen/bewogen met foute muziek etc. Heerlijk.
Donderdagochtend vroeg werden we opgehaald vanaf het hostel en gingen we vertrekken richting The Great Ocean Road. Uiteraard moesten we een koffiestop maken zo rond 8 uur en dat was deze keer in Torquay, een klein surfplaatsje waar merken als Billabong en Ripcurl zijn ontstaan. Om dat niet aan ons voorbij te laten gaan konden we een uurtje shoppen in Surf City waar naast de gewone retailshops van alle merken ook de factory outlets zijn... waar je dus lekker goedkoop zeer gafe dingen kunt kopen. Aangezien ik al veel te veel zooi heb, heb ik me ingehouden en 2 blousjes gekocht (netjes, voor het werk). André heeft een mooi shirt gekocht, dus zeer voldaan weer in de bus en nu op naar het begin van de Great Ocean Road en Bells Beach! Daar van het uitzicht genoten (niet gezwommen, net 2 dagen daarvoor was er daar een surfer aangevallen door een haai dus leek me niet zo heel verstandig.... er zijn nogal wat haaien daar aangezien de watertemperatuur voor hun ideaal is en er veel voedsel (seals) is).
Het weer was niet echt super, koud en bewolkt (graadje of 22), maar de pret was er niet minder om. Het uitzicht was een beetje beperkt. Momenteel zijn er enorme bosbranden in Victoria, er is al meer dan 10% van de totale bosoppervlakte verwoest (700.000 hectare) en ze verwachten dat het totaal 20 tot 30 procent zal zijn. Dit zorgt voor een enorme rookontwikkeling die over de hele staat wordt verspreid. Deze branden klinken heel erg, maar eigenlijk heeft de Australische bush dit nodig om te overleven. Veel van de bomen en planten zijn op de bosbranden ingesteld en overleven dat gewoon. Daarnaast heeft een deel de branden zelfs nodig om te kunnen overleven; hun zaadjes worden pas vrijgelaten bij zeer hoge temperaturen. Deze gumtrees willen juist bosbranden en laten dan ook bast en takken vallen om voor voldoende voedsel voor een bosbrand te zorgen. Zo nu en dan hebben ze heerlijk thunderstorms hier en door de bliksem wordt er dan wel voor een brandje gezorgd.
Klinkt dus allemaal heel dramatisch (en is het wel een beetje als het zoveel tegelijk is), maar de bush (en de dieren daarin) overleeft het wel. Duurt gewoon een tijdje voor het weer als vanouds lijkt, maar dat komt wel goed.
Na Bells Beach was het tijd om mijn allereerste wilde koala's te zien! Jaja had er al veel gezien, maar nog geen 1 in het wild. Bij Kenneth River zitten ze in bosjes in de bomen. Echt zoooo gaaf. Wauw, was helemaal onder de indruk. Nou kun je ze maar beter niet aanraken (het zijn wilde dieren natuurlijk) want ze dragen allerlei enge ziektes met zich mee op het vaste land (op de eilanden zoals Kangaroo Island, Tasmania en Magnetic Island zijn ze ziektesvrij), waaronder chlamidia.... Lekker dus. Die chlamidia is door mensen geintroduceerd om het aantal koala's een beetje in te perken (in sommige gebieden zijn er zoveel dat ze als pest beschouwd worden, ze vernielen daar alle eucalyptusbomen). Dit zorgt ervoor dat ze onvruchtbaar worden, maar helaas ook blind en allerlei andere zaken...
Naast de koala's zijn er daar ook heel veel parkieten in alle kleuren van de regenboog! Heb een paar prachtige foto's kunnen maken (kan ik nu niet uploaden helaas). Tijd voor lunch en wel in Apollo Bay waar we haai (flake) hebben gegeten! Hehehe. Beter zo dan andersom zullen we maar zeggen. Het smaakt gewoon naar de vis die je krijgt als je fish and chips besteld. Prima.
Door naar de Otway Mountains voor een wandeling over de Otway Fly. Dit is een wandeling op ter hoogte van de top van het bos, de canopy. Het is een metalen boardwalk midden tussen de bomen. Wederom erg fijn en mooi om de beentjes even te strekken.
Het cruisen langs de Great Ocean Road verliep prima, en zo kwamen we aan het eind van de middag aan bij de 12 apostels (hoeveel het er precies zijn is ter discussie, vorig jaar is er 1 ingestort). Met dank aan de rook hebben we nu een aantal zeer mysterieuze foto's, echt heel gaaf. Op naar het hostel (the 13 apostel, hoe toepasselijk) en na het eten (een echte Ozzie BBQ) gingen we terug om de zonsondergang te bekijken. Juist. Met al die rook en wolken was er niet echt een spectaculaire zonsondergang, maar er waren wel Fairy Pengiuns! Heel geinig hoe je ze in groepjes het strand op ziet duikelen, dan weer terug rennen, weer het strand op enz. Kon helaas geen goede foto maken, was te ver weg.
Vrijdag na het ontbijt hadden we een goede start: op naar de loch ard gorge om daar de grot te bekijken waar Tom Eva Charmichael heeft gered. Voor het verhaal:
Vlakbij was ook de begraafplaats waar de familie van Eva begraven ligt. Op naar alle geologische bezienswaardigheden, welke allemaal dicht bijelkaar liggen aan de Great Ocean Road. Dit zijn: Muttonbird Island, The Arch (door tourleiders de dunking donut genoemd omdat het op een donut lijkt die je half in je koffie onderdompelt), London Bridge (die in 1990 echt is gevallen, een deel is toen ingestort en er waren 2 mensen op het einde van de brug die dus niet meer terug konden. Wat bleek nou: die twee waren een belangrijke politicus en zijn secretaresse die een affaire hadden.... Tsja en aangezien het inelkaar vallen van de Bridge groot nieuws was, was de affaire dus ook groot nieuws (nog groter dan het instorten van de brug). Tis net of het hele universum dan tegen je werkt he hahahaha. Einde van het verhaal: hij moest zijn baan opgeven...
Na de London Bridge hebben we nog de Bay of Martyrs bekeken (waar heel veel Aboriginals zijn afgeslacht en in zee gedumpt) en de Bay of Islands. (bij 1 daarvan ging een jongen van onze groep moonen als weddenschap, lachen!).
Na al dit natuurschoon waren we wel weer toe aan koffie, dus naar Peterborough en naar het strand daar. Een aantal dapperen gingen daar even kort de zee in (koud!). André en ik behoren niet tot de groep dapperen, maar de groep wijzen ;)
Tijd voor lunch in Warnambool en daarna gingen we de Great Ocean Road verlaten om naar het Grampians National Park te gaan. Hier zijn we naar het Aboriginal Cultural Centre in Halls Gap geweest waar we een film hebben gezien over een aboriginal Dreaming Story over hoe zij denken dat de Grampians zijn ontstaan. Vervolgens naar een uitkijkpunt om The Balconies te bekijken, dit zijn overstekende rotsen. We stonden middenin de wolken, dus het uitzicht was: wolk. hihihiihi.
Op naar ons slaapplekje: The Asses Ears Wilderniss Lodge in the middle of nowhere in de Grampians. Erg mooi plekje en met bar dus erg gezellig. Nog gepooled en wat bier gedronken en daarna niet te laat slapen.
Zaterdag was alweer de laatste dag van onze tour helaas. Eerst op naar de Mackenzie Waterfalls, waar gelukkig wel water was (dit itt tot Kakadu NP, waar aan het einde van het droge seizoen veel watervallen opgedroogd waren). Hierna zijn we Hollow Mountain opgeklommen, wat een spectaculair uitzicht opleverde en een aantal zeer gafe foto's. Lunchen in Horsham en op naar Adelaide. We hadden een lange rit voor de boeg die middag (meer dan 450 km) en hadden nog een paar leuke stops onderweg: Witte kangaroes in Bordertown (zij noemen ze wit, wij noemen ze albino's ze hebben nl ook rode ogen en een roze huid en heel veel hebben kanker of misvormingen, de enige reden waarom ze deze fokken is de toeristen die het aantrekt... zucht) had al eerder witte kangaroes gezien in dierentuinen, die komen allemaal van dit park in Bordertown (juist de naam hebben ze omdat ze op de grens tussen Victoria en South Australia liggen). Ze zijn hier ook wel inventief: de oude gevangeniscellen hebben ze omgebouwd tot toiletten...
Na een lange rit kwamen we aan in Adelaide! Veel mensen van onze tour sliepen hier, dus 's avonds met een deel van de groep uit eten bij de Italiaan en nog wat drinken in een hippe pub. Gister gewassen, boodschapjes gedaan en met Sarah, Francesco en Prisca de stad in geweest. Onderweg kwamen we John nog tegen, die eigenlijk al in de Gold Coast had moeten zitten, ware het niet dat zijn vlucht was gecancelled. Gelukkig kon hij eind van de middag die kant weer op. Even lunchen en daarna internetten in de bieb (gratis :).
Helaas werd ik daarna niet lekker (denk dat de jus die ik gedronken had die ochtend niet meer goed was) en ben ik in bed gekropen. André is met Sarah, Francesco en Prisca nog op stap geweest. Vandaag gaan we met Sarah en Prisca kerstlunchen in het hostel van Sarah en daarna op naar het strand (als het weer dat toelaat).
Iedereen een heeeeeeeeeele fijne kerst!